Agenda

The Meryton Assembly

zaterdag 26 september 2026

De avond belooft een overvloed aan Regency-elegantie te brengen, doordrenkt met de sfeer van de balzalen van de vroege negentiende eeuw. Of u nu een fervent bewonderaar van de Regency-periode bent of voor het eerst een duik neemt in historische balzalen, u bent van harte welkom om te genieten van de dans, de vriendschap en de tijdloze charme die deze avond te bieden heeft.

De festiviteiten beginnen met een workshop Regency-dansen, geschikt voor zowel beginners als ervaren dansers. Ervaring is niet vereist, enkel enthousiasme, inclusief twee drankjes om de avond goed te beginnen.

Na de workshop kunt u genieten van een traditionele high tea om even uit te rusten en bij te praten met de andere aanwezigen voordat het avondbal begint.

Nadien staan elegante volksdansen, betoverende muziek en boeiende conversaties op het programma. Gasten worden aangemoedigd zich te hullen in Regency-kostuums om helemaal op te gaan in de sfeer.

Verwen uw smaakpapillen met verrukkelijke hapjes en drankjes (inclusief twee drankjes per persoon, extra drankjes beschikbaar tegen betaling), verken het pittoreske kasteelterrein en maak kennis met andere geschiedenis- en dansliefhebbers.

De details van dit betoverende evenement zijn als volgt:

Zaterdag 26 september 2026

Kasteel Hof d'Intere, Wechelderzande, België (gratis parkeergelegenheid is beschikbaar naast het kasteel)

Dance Master: Johan Goessens

De organisatie is in handen van JaneAusten.be, in samenwerking met Spazio Nour - de High Tea komt uit de lekkere keuken van Chateau Noël / The Tea Queen

De dresscode is Regency / Empire (of aangepaste avondkledij), een omkleedruimte voorzien zijn.

Dit evenement is geschikt voor zowel beginners als ervaren Regency-dansers.

Voor meer informatie en tickets, bezoek SpazioNour.com.

We kijken ernaar uit om u te mogen verwelkomen voor een dag doordrenkt met gratie, muziek, dans en gezelschap!

We kunnen beamen, vanuit brieven en haar verhalen, dat Jane turbulente tijden in Bath heeft gekend. De sociale druk heerste hier enorm. Dit moest vast verstikkend voelen voor onze vrijgevochten Jane. Misschien dat ze daarom in creatieve stilte verkeerde tijdens haar leven in Bath. Ze schreef namelijk weinig van 1801 tot 1806 toen ze hier woonde. Toch weten we dat ze in deze periode begon aan een nieuw verhaal: The Watsons. Van dit werk zijn slechts vijf hoofdstukken bewaard gebleven. Het manuscript bleef onvoltooid, maar vormt, samen met Northanger Abbey, Persuasion en haar brieven, een raamwerk voor haar leven in Bath.

Tegelijkertijd bood Bath ook een bruisend sociaal leven. De stad stond bekend om haar concerten, theateravonden en bals, waar Jane geregeld aan deelnam. Uit brieven weten we dat zij een enthousiaste en bekwame danseres was, die graag van meerdere dansen achter elkaar genoot tijdens een bal. Het dagelijkse leven van de Austens kende daarnaast ook een huiselijk ritme. Zoals veel vrouwen in die tijd hield Jane zich bezig met huishoudelijke taken, het bezoeken van familie en kennissen en met het regelen van dagelijkse boodschappen voor vers voedsel en ingrediënten voor het gezin.

Toch viel er achter deze drukte een schaduw die de familie diep raakte. Want terwijl het leven in de stad doorging, werden ze geconfronteerd met een groot verlies dat de dagelijkse routine abrupt onderbrak. George Austen, een liefhebbende vader en echtgenoot, overleed op 21 januari 1805. Na deze enorme schok verkeerden de Austens in financiële onzekerheid.

”We have lost an excellent Father. An illness of only eight and forty hours carried him off yesterday morning between ten and eleven,” aldus Jane in een brief aan haar broer Francis Austen.

Een deur die opent en sluit, een schrijfster doelgericht haar jas omgeslagen, stevige passen langs het geroezemoes van de stad. Tsjirpende vogels, de zon op haar gezicht. Haar gedachten volgen de kronkelende paden omhoog. Een beklimming, maar tegelijk een verademing. En dan, na de laatste bocht, staat onze vrijgevochten schrijfster boven op de heuvel met de stad als een gouden tapijt onder haar uitgestrekt.

Beechen Cliff.

Jane wandelde heel erg graag over de heuvels die Bath omarmen. Zoals ook in Northanger Abbey wordt beschreven, was de wandeling Beechen Cliff een van haar favorieten. En dat is best een beklimming, maar je krijgt er wel een prachtig uitzicht over de gouden stad voor terug! Veel dichter bij huis, 4 Sydney Place, lag echter haar dagelijkse toevluchtsoord:

Sydney Gardens.

Als bewoner had ze met haar abonnement direct toegang tot de ‘pleasure gardens’, waardoor de stadstuin fungeerde als een verlengstuk van haar eigen woonkamer. “The Sydney Gardens are to be our headquarters,” schreef Jane aan haar zus Cassandra op 12 mei 1801. We kunnen ons voorstellen dat ze hier de ene dag flaneerde tussen de gentry en ze deelnam aan het publieke ontbijt met haar favoriet: de ‘Bath Buns’. De andere dag zocht ze juist beschutting op de lommerrijke paden om aan de sociale verwachtingen te ontsnappen. In een brief aan Cassandra van 2 juni 1799 schreef Jane: “There is to be a grand gala on Tuesday evening in Sydney Gardens, a concert, with illuminations and f ireworks. To the latter Elizabeth and I look forward with pleasure, and even the concert will have more than its usual charm for me, as the gardens are large enough for me to get pretty well beyond the reach of its sound.”

Het is geen geheim dat Janes leven in Bath veel invloed heeft gehad op haar verhalen. Misschien diende Sydney Gardens voor Jane wel meer dan alleen een wandelgebied waar ze naar adem kon happen. Misschien was deze tuin wel een uitkijkpost met een observatietoren, een plek om te observeren en haar gedachten te ordenen. Wie weet liep in deze tuin wel iemand die ontzettend veel lijkt op een van de karakters in haar verhalen.

En terwijl je daar loopt, tussen de oude bomen en paden die onze geliefde schrijfster kende, komt misschien glashelder een geïnspireerd beeld in je op. Een scène, een personage die zich aandient, een ingeving die meteen op papier moet worden gezet, zoals Jane dat ook overkwam. Te midden van het huidige Garden Café, de geur van thee die je omarmt en het zachte getjilp van vogels op de achtergrond, en met je ogen even gesloten, hoor je misschien de koetswielen die de tijd laten verdwijnen en het geluid van vastberaden voetstappen over het grind.

Jane Austen.

Een dochter, een schrijfster, een vrouw die de wereld om haar heen doorzag, voelde en liet spreken op papier. Hier, in Sydney Gardens, straalt haar aanwezigheid nog altijd.

Chawton Cottage.

Een huis en een thuis. Twee woorden met, op het eerste gezicht, één betekenis. Althans dat is nog niet zo vanzelfsprekend. Wat betekent thuis voor jou eigenlijk? Is dat een plek waar je na een lange dag je even kunt terugtrekken? En wie dragen er bij aan je dagelijkse rituelen? Wat voel jij als je thuis bent?

In de verhalen van onze geliefde Jane Austen zijn deze kwesties heel voelbaar. Het is alsof haar relatie met thuis spreekt in haar verhalen. Het verlangen naar die veilige haven, waar je je gehoord en begrepen voelt. Waar je volledig jezelf kunt zijn.

In de tijd van Jane Austen veranderde het concept van een huis drastisch. Voorheen had een landgoed vooral een historische en economische functie. Het was een symbool van status en de voortplanting van de familie. Maar in de regency periode kreeg het huis een nieuwe ‘moderne’ betekenis. Het werd getransformeerd tot een intieme, veilige binnenwereld, specifiek bedoeld voor het vormen en verzorgen van het individu. Gezelligheid was nu het hart van het huis, in plaats van puur maatschappelijk nut.

Dit contrast tussen het ‘ouderwetse’ huis en het ‘moderne’ warme thuis vormt een rode draad in haar boeken. Onze wijze schrijfster laat zien dat een groot, adellijk huis bijna nooit synoniem staat voor een warm thuis.

Kijk bijvoorbeeld naar Northanger Abbey. General Tilney heeft zijn historische landgoed volledig gemoderniseerd met de allernieuwste luxe en uiterlijk vertoon, maar die warmte als hart van het huis is niet te voelen.

En als we door de deur stappen van Kellynch Hall, het landgoed uit Persuasion, zien we hetzelfde patroon. De ijdele Sir Walter Elliot moet zijn geliefde landgoed wegens enorme schulden verlaten. Hij verhuist naar een chique, dure woning hoog in Bath om zijn status te behouden en (letterlijk) te kunnen neerkijken op anderen. Daartegenover zet Jane de Crofts, die Kellynch Hall overnemen met een warme, nuchtere energie, en de Harvilles, die in een klein huisje in Lyme Regis wonen. Zij bezitten geen eeuwenoude adellijke titels, maar wel onderlinge warmte en gastvrijheid. De huizen weerspiegelen direct de identiteit en de liefde van de bewoners.

Lyme Regis.

De zilte zeelucht waait door de openstaande ramen van een eenvoudig huisje in Lyme Regis. Binnen echoot het vrolijke geluid van klotsende golven en het gelach van een groep vrienden rond de eettafel. De kamers zijn klein, maar knus en de muren ademen de warmte van gastvrijheid uit. Voor wie de woeste zee heeft getrotseerd, is dit eenvoudige hoekje de ultieme plek om het anker te laten zakken.

Dit diepe verlangen naar een veilige haven was voor onze lieve Jane geen theoretische kwestie. Historica Lucy Worsley legt in haar boek ‘Jane Austen at Home’ uit dat Jane’s leven getekend werd door financiële angst en het constante verlies van een vaste woonplek.

Toen haar vader met pensioen ging, verloor de familie de geliefde pastorie van Steventon, waardoor Jane uit haar vertrouwde omgeving werd gerukt. Haar vertrouwde anker viel weg, waarna een stuurloze tocht van bijna tien jaar volgde langs tijdelijke huurappartementen in Bath en Southampton. Het was een onzekere periode op open zee, die Worsley omschrijft als de moeilijkste tijd uit Janes leven. Tijdens deze omzwervingen leek een eigen, vast thuis altijd net buiten haar bereik.

Met weinig geld op zak dwong de situatie haar tot een geïmproviseerd leven in kille, gehuurde kamers. Soms werd ze opgevangen door familieleden, maar die gastvrijheid had een keerzijde. Het betekende dat ze haar eigen, vertrouwde piano en haar dierbare boeken moest verkopen. Haar privacy en haar passies stonden constant onder druk; het pijnlijke gevoel de "arme relatie" in andermans grote huizen te zijn, sijpelde diep in haar ziel. Zonder een vaste, rustige basis raakte haar artistieke stem het contact met de bodem kwijt. De emotionele impact van deze reis zorgde voor een diepe blokkade in haar creativiteit en het bleef jarenlang stil rond haar schrijftafel.

Pas toen haar broer Edward de vrouwen in 1809 een huurvrij huis aanbood in Chawton Cottage, vond Jane de stabiliteit en rust terug waar ze zo naar verlangde en nodig had. Dit permanente, warme thuis gaf haar stem terug. Ze herzag haar verhalen en deelde ze met de wereld.

Voetstappen op de houten vloer, een deur die een warme ruimte opent. Het ochtendlicht glinstert door de ramen. De vertrouwde geur van gedroogde lavendel belichaamt de lucht. En hier, aan de kleine ronde schrijftafel, vond een vrijgevochten schrijfster de bodem om haar anker uit te werpen. Een veilige, warme haven in het oog van de storm.

Wat betekent thuis na deze reis nu werkelijk voor jou? Is het die warme binnenwereld waar je rust vindt en helemaal jezelf kunt zijn? Want pas wanneer de storm gaat liggen en het anker de bodem raakt, lost het diepe verlangen op dat Jane zo feilloos wist te vangen:

"With what intense desire she wants her home."

Thank you to Jane Odiwe for her wonderful contribution and  beautiful illustration!!

* Why do you think Jane Austen still resonates today?

Because she understood people - brilliantly, sharply, and with a great deal of humour. The world she wrote in may look different on the surface, but the emotions underneath are entirely familiar: love, pride, insecurity, ambition, family pressure.

What Jane Austen does so well is expose the gap between how we present ourselves and who we really are. That is just as relevant now as it was 200 years ago. If anything, in an age of carefully curated lives, her observations feel even more pointed.

* What’s a misconception about her that makes you laugh?

That she only wrote “romance.”

Yes, there are love stories - but reducing her work to that completely misses the point. Her novels are social comedies, full of satire, sharp commentary, and very deliberate character studies. The romance is often the reward, not the substance.

I always say: if you take the love stories out, you still have brilliantly observed, often quite cutting, portraits of society.

* Which Austen story feels most “modern” to you?

Emma, without hesitation.

Emma Woodhouse is essentially someone who believes she understands everyone around her - and is utterly convinced she knows best. That confidence, that tendency to curate other people’s lives, feels incredibly modern.

There’s also something very familiar about her journey: learning self-awareness, recognising her own flaws, and realising that good intentions do not always equal good outcomes.

* What makes Austen perfect for social media content?

Her work is built on moments - small, precise, emotionally charged interactions - which translate beautifully into short-form content. A single glance, a line of dialogue, a misunderstanding… they are all instantly recognisable and highly shareable.

There’s also a wonderful contrast at play: the elegance of the Regency setting alongside very relatable, often quite chaotic human behaviour. That balance makes it easy to create content that feels both escapist and familiar.

And, of course, her dialogue is endlessly quotable - which never hurts.

* If Jane Austen had Instagram, what would she post?

Not what people expect.

I don’t think she would be posting romantic quotes over sunsets. I suspect her account would be quietly observant, occasionally biting, and very funny. She would notice everything - awkward social interactions, small hypocrisies, the absurdities of polite society - and present them with just enough subtlety that you might laugh before realising you were being gently criticised.

In short, she would be far more likely to post a perfectly observed social moment than a love

declaration - and it would be all the better for it.

Thank you to Sophie Andrews from Laughing with Lizzie for her contribution!!!

* What does her presence at the Cathedral mean to visitors and to you as an institution?

Lucy: Jane Austen is buried in the north nave aisle of Winchester Cathedral and visitors travel from around the world, throughout the year, to pay their respects. The fact that Jane Austen died in the parish of St Swithun entitled her to burial in the Cathedral precinct. Her burial here highlights her upbringing and her spiritual home within the clerical world of the diocese of Winchester and Hampshire.

We are extremely proud to have this much loved author interred within our walls.

Christina: Visitors react differently. Confirmed Janeites have often made a special journey to express their admiration and affection and find the experience of standing by her grave significant and moving. Some visitors are pleased and surprised to encounter her grave. Others know little about her. I think the cathedral is proud to possess her burial place, and well aware both of her literary importance and how much she means to so many visitors. No other burial in the cathedral elicits the level and continuity of response that hers does.

* How do visitors typically respond when they stand by her grave? Are there moments that stay with you?

Lucy: Visitors often leave letters and flowers next to Jane Austen’s brass memorial plaque, at the side of her grave. Last year we displayed a poem handwritten by Jane Austen to her late friend, Mrs Anne Lefroy. Some visitors were moved to tears by seeing Jane’s original writing on paper.

Christina: See above. Many visitors display strong personal responses by leaving flowers, small gifts and notes. One message which stays with me and which I often quote to groups when guiding is "Dear Jane, thank you for giving us Mr Darcy". It is always met with laughter - visitors clearly share the feeling.

* In what way does the Cathedral itself shape how people connect with her story?

Lucy: We allow visitors to explore at their own pace. There are the tributes to Jane Austen in the north aisle of the cathedral, including a stone marking her grave and a brass plaque on the wall added in the late 1870s. Above the plaque is a memorial window dating to 1900, reflecting Jane’s Christianity.

In 2026, we unveiled a new statue commemorating 250 years since Jane Austen’s birth. The statue, by the artist Martin Jennings, shows Jane standing next to her writing desk – precisely modelled on the desk she used at Chawton in Hampshire – and moving as if to cover her work.

We have various tributes to Jane Austen in our Cathedral gift shop including a booklet about Jane Austen & Winchester Cathedral by Michael Wheeler.

Christina: The cathedral makes it possible for people to leave flowers and gifts and provides a notebook for comments. Except in Advent the gravesite is marked by a formal flower arrangement. Guided tours feature the grave and give an account of Jane's illness, death and funeral. A statue has been recently erected in the Inner Close. We also offer specialist Jane Austen tours. The gift shop stocks Austen memorabilia.

 * If you could share one lesser-known detail about Jane Austen’s connection to Winchester, what would it be?

Lucy: Jane Austen wrote a poem just three days before her death which celebrates the many virtues of Winchester. The poem is published in our Jane Austen & Winchester Cathedral booklet.

Christina: Jane faced her illness and death with great courage and humour, writing a comic poem to amuse her family only days before she died.

* If Jane Austen could return to Winchester Cathedral today and see her grave, what do you think might surprise her the most?

Lucy: That is a good question and one at which we can only guess the answer. My thought is that she would be surprised by so many aspects of the globally interconnected modern world, by the number of people who come to visit her grave every year and by the huge number of international readers of her work.

Christina: I think she would be amazed by the extent and depth of respect and admiration her books have inspired. To have no less than three memorials - gravestone, wall plaque and window - plus statue - would be wildly beyond her expectations.

Thank you to Lucy and Christina from Winchester Cathedral  for their kind contribution and use of the pictures!!!

* What first drew you to the world of Jane Austen, and why has that fascination lasted?

* Which Jane Austen character feels the most timeless to you, and why?

* What do you think modern readers often overlook about Austen’s humour?

* After spending so many years with Austen’s work, has your view of her changed over time?

* If you could spend one afternoon with Jane Austen, what would you most want to ask her?

Thank you Susannah Fullerton for your kind contribution!!!

1. Why does Jane Austen still resonate with people today?

I think this really depends on where you are in the world because Austen has become a truly global phenomenon. The fact that Austen's novels are so adaptable between cultures (eg. Her popularity in Southeast Asian communities in novels like Soniah Kamal’s Unmarriageable or Uzma Jalaluddin’s Ayesha at Last), to a modern context (eg. Clueless) or as the historical dramas that continue to bring new readers from each generation I think speaks to what continues to make her resonate for people today. Her broad themes - fashion and manners, what makes a good match (intellectual equality), family (its pains and pleasures), social class, tradition vs. change, ethics and social responsibility, and longing - are timeless. For me personally, it is mainly about character. Jane Austen writes about characters that we still know and recognise in modern society. Many women have suffered the attentions of somebody like Mr Collins, or dealt with a domineering mother like Mrs Bennett, or a meddling friend like Emma. Many readers have felt what it is to be undervalued, like Fanny Price or Anne Elliot, or laughed at the complete lack of self-awareness in people they know, just as we are encouraged to laugh at someone like Mary Musgrove, or even Marianne. Austen's characterisation is so precise in its understanding of human traits and foibles. I also think her humour and wit are a huge part of it too - she is just very funny. Some people have argued that it's to do with nostalgia for a lost time where everything made sense, but I'm not sure this is how I read the novels, which are full of complexity and sometimes darkness too, especially the later ones.

1. What is one common misconception about her or her work?

The ones that annoy me most are that she only writes romance - her novels are about so much more than that. And also that she was very secretive about her writing - this is the fault of her earliest biographers who were trying to ensure her reputation as a polite and private lady. I think she was actually very proud of what she wrote, shared it within her family circle, and was interested in earning money.

1. Which of her novels feels most relevant today, and why?

That’s a really hard question and I’m biased about this because Persuasion is my favourite, but I think its focus on the future and on change, as well as on second chances, is very compelling. But Pride and Prejudice is certainly her most popular - people love a hate-to-love story!

1. What is a detail about her life that visitors often find surprising?

I think some people imagine that she lived a very quiet and retired life and was, as a result, quite unworldly. This is compounded when they see the village of Chawton, which is very bucolic and remote. But actually, although she didn’t leave England in her lifetime, she had also lived in town - Bath and Southampton - and she visited her brother Henry in London too, so parts of her life were relatively cosmopolitan, with theatre visits, for example. I think some visitors also underestimate the extent of her reading, and the number of female-authored novelists that she took influence from. There was a really lively marketplace dominated by women when Austen started publishing, and part of what we do at Chawton House is to introduce visitors to Austen’s fellow women writers.

1. If Jane Austen were alive today, what do you think she would write about?

I suppose the same themes as she wrote about in her own moment - relationships between people and misunderstandings, courtship, social class. But I also think she would likely have been fascinated with certain fashions and trends (eg. Anxieties about gaming; dating apps) - her satire comes from her ability to see those and stand slightly apart from them (eg. With the Gothic in Northanger Abbey). And although she never finished Sanditon, I think there are ideas about hypochondria and the medical world in there which would still have fascinated, and also the capitalist development of place. I’d have loved to know what she’d have done with that novel.

Dr Kim Simpson

Deputy Director

Thank you Kim Simpson from Chawton House for your kind contribution and use of the picture!!!

Uit de pers

Dankjewel aan iedereen die erbij was!!